Opgaan in de omgeving

tokio-tonijnveiling3

Je onzichtbaar maken en meebewegen is één van de lessen die ik, met name onderweg, goed in mijn oren heb geknoopt. Opgaan in de omgeving zodat mensen gewoon hun ding doen en blijven doen zonder zich aan mij of mijn fototoestel te storen…

Zo kwam ik ogen en oren te kort op de tonijnveiling op de Tsukiji Fish Market in Tokyo. Oorspronkelijk zou de markt in november 2016 worden verplaatst naar een locatie aan de rand van de stad. Dit is echter voor onbepaalde tijd uitgesteld. Het is één van de meest authentieke attracties van Tokyo, bovendien gratis. Je moet er wel vroeg voor op want er wordt maar een beperkt aantal toeschouwers toegelaten.

Ik ben dan ook vroeg opgestaan, al om 2 uur ’s nachts. De veiling is pas om 5 uur maar aangezien er maar 120 mensen in mogen moet je dus op tijd zijn. Niks blijkt minder waar, het is al snel vol. Ik mik op de tweede groep van 60 personen want ik heb gehoord dat de tonijnen in die tweede ronde groter zijn. Het lukt, ik kijk mijn ogen uit en wacht. Een visser geeft uitleg, zijn rubberlaarzen zijn brandschoon. Hij koopt een of twee tonijnen per dag die hij levert aan restaurants en particulieren.

Uiteindelijk mogen we om 5.50 uur naar binnen. Het kleine stukje dat we over het terrein moeten lopen om bij de veiling te komen is goed geregisseerd en wordt bewaakt door serieuze bewakers, want de typische karretjes met de cilinders voorop kunnen erg gevaarlijk zijn.

Het is een indrukwekkend schouwspel, eerst wordt door de kopers, ongeveer 800, de kwaliteit van de tonijnen bekeken. Ze mogen hiervoor een stukje van de staart testen, erg belangrijk want als je een mindere kwaliteit koopt maakt je geen winst. Er worden ongeveer 100 tonijnen geveild, in twee ronden. Dit is ongeveer in 10 minuten gedaan, met veel show en minimale handgebaren. Het vlees van de rug en de buik is het best en dus het meeste waard. Het kan wel tot 18.000 yen per kilo opbrengen, de staart is minder en levert maximaal 5000 yen op. De grootste tonijnen zijn ongeveer 230 kilo, met een prijs van 36.000 yen per kilo toch, omgerekend, een investering van zo’n 9.000 euro.

Na afloop dwaal ik door de naburige markt waar van alles te koop is, met de bijbehorende Shrine, welke de wijk moet beschermen. Tweemaal buigen, tweemaal klappen en dan nog een keer buigen. In de marktwijk ontbijt ik met sushi van witvis, erg lekker, en verser dan vers!

portretten en straatbeelden: contact maken

2017-1 (bai-people, 2017 )

Wat spreekt me zo aan in het maken van portretten en straatbeelden? De interactie met de geportretteerde en het contact dat ontstaat, ook als je elkaars taal niet spreekt.

Foto’s krijgen iets extra’s als dat gesproken of ongesproken contact tot stand komt. Ik beleef heel veel plezier aan het contact maken, een connectie voelen, iets creëren om dat vervolgens tot uitdrukking te brengen in de beelden. Ik weet over het algemeen zonder te kijken welke beelden de moeite waard zijn. Sterker nog, ik voel zonder te kijken of de geportretteerde het ook leuk vindt. Samen genieten is nog zo veel beter!

Moving forward

2016-11-1 (moving forward)

I love stories; small, big, personal, and beautiful, touching stories. Stories that inspire and make you move, those that need to be told and make you smile or cry.

I tell my stories through photography, mixed media, writing and storytelling.

Trained as an anthropologist, HRD-consultant and photographer, my heart reaches out to people and their drivers. Human behaviour, showing emotion or a deeper cultural meaning also inspires my art projects, often coming from my own experiences, traveling and interaction with others.

Projects:

  • Love my dog (2016) – how people interact with their dogs.
  • Closure (2016) – a personal journey of taking distance and coming to terms.
  • Moving forward (2016) mixed media – photography and painting.
  • Time of my life (2015/16) – cities: abstract images based on chandeliers.
  • Cooking book (2013) – Lekker leven met een histamine intolerantie.
  • Passionate (2010) about people and their passions – portraits, poetry and stories.

Work in progress:

  • 23 and Me – a story on identity.
  • There is no secret ingredient – stories behind the pictures.
  • Cooking book – love-food-culture.

Reflectie en interactie

cloud

allemaal anders

Laatst op een zondagmiddag in De Pont inTilburg geweest want daar staat een sculptuur van Anish Kapoor, Vertigo, gemaakt van glanzend, roestvrij staal. Anish Kapoor maakte ook de ‘Cloud Gate’ in Chicago, een geweldig sculptuur dat de skyline van Chicago en zijn bewoners doet reflecteren in de bol. Ik heb er uren doorgebracht: er onderdoor gelopen, van een afstand op een muurtje naar gekeken om te zien hoe anderen ermee omgaan, en zelf van alles uitgeprobeerd want het blijft fascineren. Zijn werken worden dan ook gekenmerkt door reflectie van- en interactie met het publiek.

Dit is kunst zoals ik het graag zie. Het zoekt de interactie met- en betrokkenheid van de kijker en wat mij betreft, werkt het. Vanuit iedere verschillende invalshoek kom je tot een andere constatering. Je bent dik, dun, bol, op z’n kop en soms gewoon zoals je bent. En anderen vervormen net zo hard mee, maar net vanuit welk standpunt je de ander beziet. Als een soort van dans maak je met elkaar een beeld…

Het heeft wel iets van mijn HRD-consultancy en -coaching: vanuit diverse perpectieven komen tot een gezamenlijke visie, een gezamenlijk optreden. Met picturethestory richt ik mij immers op de eigenheid van mensen als vertrekpunt om vervolgens gezamenlijk tot nieuwe mogelijkheden te komen. Door met elkaar een gedeelde werkelijkheid te creëren en deze te verbeelden, wordt een stevige basis gelegd om met elkaar  ideeën te delen en samen te werken naar verrassende resultaten.

Manoeuvreren

zeeleeuw

Schijnbare dans

Uren kan ik staan kijken bij pier 39 in San Francisco. Het gekrioel, de schijnbare dans die wordt opgevoerd, het aandacht trekken van elkaar, het proberen te overtuigen. Soms zijn het net mensen. Ik gebruik deze foto vaak in relatie tot mensen en beweging zoals bij Bettine en haar vroegere Zumba-activiteiten op de sportschool. Het visualiseert wat mij betreft het plezier in sporten en bewegen.

Verrassend genoeg merk ik dat ik deze foto ook vaak in gedachten heb als ik tegen moeilijke situaties aanloop. Bijvoorbeeld in de communicatie met nogal stellige mensen, als ik op mijn tenen moet lopen en, voor mijn gevoel, ieder woordje op een weegschaal moet leggen. Manoeuvreren of in goede banen lijden, is dan misschien een betere verwoording van de associatie die deze foto bij mij oproept. Ik kan nogal slecht tegen absolute stelligheid, dat zal duidelijk zijn. Die slaat, wat mij betreft, iedere discussie dood.

Je ‘gelijk halen’ ten koste van alles, roept bij mij dan ook een enigszins allergische reactie op. Dat is wel eens een probleem in de communicatie met mensen die ‘overtuigend overtuigd’ zijn van hun eigen gelijk. Ik kan het dan toch niet altijd laten om een poging te doen de nuance aan te brengen, de andere kant te laten zien of te tonen hoe iets ook anders kan worden aangepakt, of tegen de situatie kan worden aangekeken. Dit wordt niet altijd gewaardeerd, sterker, de hakken gaan soms, als reactie, nog dieper in het zand. Vandaar dat manoeuvreren. Als ik maar denk aan die swingende zeeleeuwen, lukt het me vanzelf om luchtiger tegen de situatie aan te kijken, mijn zegje subtieler te doen en daardoor de lieve vrede te bewaren…

als een team

usa 2006_13 0034

als een team

Een favoriete foto is deze, alweer jaren geleden gemaakt bij een rodeo in de buurt van Bryce Canyon, vol actie, passie en toewijding. Nu heb je wat het laatste betreft weinig keuze als je in de arena staat met een stier. Hoewel er maar één persoon het gevecht met de stier aangaat, is er toch sprake van echt teamwork.

De oplettendheid van alle aanwezigen is zichtbaar en, in tegenstelling tot de stierengevechten in de arena’s van Spanje, gaat het er hier niet om om de stier te doden maar om er zo lang mogelijk op te blijven zitten. Dat spreekt mij meer aan.

Het doel is duidelijk, zo lang mogelijk blijven zitten, de beste tijd scoren en spektakel bieden voor het publiek. Er zijn regels afgesproken zodat sprake is van een eerlijke strijd, diskwalificatie is mogelijk. Ook de veiligheids-instructies zijn helder. Het is duidelijk wat, van wie, in welke situatie wordt verwacht. Zodra de uitdager van de stier valt, moet de berijder zo snel mogelijk in veiligheid worden gebracht en moet de stier, voor ieders veiligheid, zo snel mogelijk de arena verlaten. Daar zijn de collega’s voor, sommigen te paard, anderen op eigen kracht. Een aantal helpen de berijder zo snel mogelijk op de been, de mannen te paard bekommeren zich om de stier en begeleiden deze razendsnel de arena uit. De afspraken zijn helder. Gelukkig maar, want zonder duidelijke afspraken zou de veiligheid van de deelnemers, de hulptroepen, de stieren, de paarden en het publiek in het geding zijn.

In deze situatie worden de betrokkenen natuurlijk direct geconfronteerd met de consequenties wanneer zij niet alert zouden zijn. De gevolgen kunnen dramatisch zijn, zelfs dodelijk. Dat maakt het een stuk makkelijker om elkaar aan te spreken op aan- of afwezigheid van gewenste bijdragen en gedragingen. Toch zou ons dagelijkse werk ook een stuk eenvoudiger zijn als we overeenstemming zouden hebben over een gezamenlijk doel, een werkwijze en een rolverdeling. Deze gedragen te krijgen en met evenveel actie, passie en toewijding toe te passen, is een geweldige uitdaging!

check

_S4B5645-(crematie)

Onlangs heb ik voor mezelf weer eens op een rijtje gezet wat voor mij belangrijk is in mijn werk en wat de randvoorwaarden zijn voor succes. Ik heb anderen hierbij vaak geholpen maar af en toe daar zelf ook even bij stilstaan en de focus (her)vinden, kan geen kwaad. Enkele bevindingen:

  • Van zelfstandigheid en de kans om steeds nieuwe projecten, producten en services te bedenken, – te ontwikkelen en uit te voeren, word ik blij. Creëren is mijn ding. Ik kan dit goed alleen maar krijg ook veel energie en ideeën door de interactie met anderen…
  • Mijn mooiste foto’s maak ik dus volgens velen op reis…
  • Ik heb, wordt gezegd, een goed oog voor detail en bijzondere beelden…
  • Mijn portretten laten de persoon’s karakter zien, soms confronterend maar wel echt . Kijk naar het boek ‘passionate’ waarin de portretten zijn beoordeeld door een aantal professionals op het gebied van de Myers-Briggs Type Indicator (MBTI). Meer dan 80% kwam overeen.
  • De kracht zit ‘m bij mij in het beeld gecombineerd met een verhaal die elkaar wederzijds versterken…

Ik kan dus eigenlijk alleen maar concluderen dat picturethestory mij op het lijf geschreven is. Niet gek natuurlijk want ik heb het uiteindelijk, vanuit mijn diversiteit aan achtergronden, zelf bedacht. Ik heb dan ook veel zin om weer aan de slag te gaan met de workshops ‘fotografie en storytelling voor teams’ voor bedrijven en instellingen, maar ook om bezig te gaan met de versie voor scholieren! Ik breng deze momenteel opnieuw onder de aandacht en degenen die ik erover vertel, zijn enthousiast. Klik dus vooral even door naar ‘Photography & Storytelling’ want daarin staan ze beiden beschreven, plus de andere activiteiten die ook minstens zo leuk zijn en helpen om een gedeelde werkelijkheid te creëren en deze  te verbeelden.  Hiermee wordt een stevige basis gelegd om met elkaar  ideeën te delen en samen toe te werken naar mooie resultaten….

En, misschien ook leuk om te bezoeken, mijn andere website waaraan ik dit najaar  ben begonnen: lovefoodculture.com.

 

 

 

Ontmoeting met het onbekende

hanoi

Creëren is betekenis geven. Dit veroorzaakt nogal eens eenzaamheid, angst en verwarring als gevolg van de ‘ontmoeting met het onbekende’. Dit gaat in veel gevallen hand in hand met een moment van introspectie, naar binnen kijken, oftewel ‘nadenken over het leven’. Keuzes bezien en de consequenties daarvan, zowel wat betreft positieve als negatieve ervaringen.

Coaching kan hierbij helpen en dan in het bijzonder CreativiteitsCoaching waarbij de nadruk ligt op het vorm geven aan die diepe aanhoudende behoefte om een eigen geluid te hebben, een eigen visie…

De nadruk ligt hierbij op de balans tussen leven, werk en tijdsbesteding. Intuïtie versus ‘ik hoef alleen maar…’. De gevolgen van je ego, de cultuur waarin je bent opgegroeid c.q. leeft, opvoeding, mythen en ideaalbeelden waaraan je wenst te voldoen. Dit uit zich in een persoonlijk credo, een levensplan dat rustgevend is en een geloof biedt in de eigen formulering, een kader waarbinnen je op je eigen intuïtie kunt vertrouwen.

Hoe is dit persoonlijke credo vervolgens te realiseren? Hiervoor moeten we onder de oppervlakte kijken en ontdekken wat je onbewust wilt en welke verlangens duidelijk zijn. Sommige gedachten zijn onpraktisch of onverenigbaar en dat betekent dat je heel zuiver naar jezelf moet leren luisteren. Wat denk je werkelijk? Wat voel je werkelijk? Wat breng je uit gewoonte naar buiten? Omdat het van je wordt verwacht? Omdat mensen je zo kennen?

Creëren is onmogelijk als je gedachten je bij de neus nemen. Je werk aan de wereld presenteren en zeggen dat je kunstenaar bent, vraagt moed. Wanneer je daartoe bereid bent, voldoende moed hebt verzameld en de emotionele – en financiële consequenties kunt aanvaarden, is het tijd om het persoonlijke credo om te zetten in daden.

Hoe kan je je persoonlijk credo omzetten in daden? Door feiten onder ogen te zien en jezelf antwoord te geven op een aantal vragen, bijvoorbeeld met betrekking tot je eigen persoonlijkheid, inclusief de donkere kanten. Door een antwoord te vinden op de vraag of je je ego en reputatie opzij durft te zetten? Door na te gaan of je creatieve discipline voldoende mogelijkheden biedt om in je levensonderhoud te voorzien? Zo ja, mooi, zo niet, hoe ga ik dit dan toch realiseren? Door serieus na te gaan waar je  in het verleden onderuit bent gegaan.

Dit betekent angst trotseren, mogelijk een deel van je persoonlijkheid opnieuw opbouwen als gevolg van nieuwe inzichten, creatieve projecten kiezen die de moeite zijn en dit alles in het besef dat er geen eenduidige handleiding voor is maar dat dit nu juist de basis is waardoor je je van de massa onderscheidt…

praten is werken!

shapeimage_2

Ben van de ene in de andere afspraak gerold… Heb niets gedaan vandaag, alleen maar praten… Dat is het gevoel dat veel mensen bekruipt na een dag werken. Praten wordt nogal eens gezien als een bijzaak, een noodzakelijk kwaad of zelfs als een ‘work preventing activity’. En dat is opmerkelijk want praten is werken! Echter als je het praten of vertellen effectiever doet, word je mogelijk productiever in het motiveren van medewerkers en collega’s, het implementeren van veranderingen of het effectueren van nieuwe werkwijzen of cultuurveranderingen.

Een reden te meer om storytelling, als instrument, eens nader onder de loep te nemen. Storytelling is fundamenteel voor de menselijke zoektocht naar betekenis. Als het goed is voorbereid, worden luisteraars betrokken bij het verhaal en voelen zij mee met wat de karakters uit het verhaal voelen.

Organisatieverhalen worden gebruikt voor diverse doeleinden, bijvoorbeeld om medewerkers te motiveren of kennis te delen. De vorm van het verhaal is afhankelijk van het doel dat wordt nagestreefd. Verhalen kunnen ook gebruikt worden als katalysator voor actie, om het beleid tot leven te brengen en als startpunt dienen om bepaalde zaken bespreekbaar te maken. Het kan een bestemming verwoorden en een routebeschrijving om de gewenste bestemming te bereiken. Waarden kunnen worden overgedragen zodat samenwerking wordt bevorderd. Het imago, het gezicht, dat een organisatie wil uitstralen naar de klant, kan ermee worden benadrukt.

Storytelling kan ook door individuele leiders worden ingezet om vertrouwen op te bouwen door bijvoorbeeld de luisteraars deelgenoot te maken van een levens-veranderende ervaring. Werkelijk doorleefd natuurlijk, waaruit kracht en kwetsbaarheid blijkt. Ook kan het worden gebruikt om te communiceren wie je bent zodat de toehoorders je begrijpen, weten waar je vandaan komt en met je kunnen sympathiseren.

Om een verhaal tot zijn recht te laten komen, moet duidelijk zijn waarvoor het wordt ingezet, wat je wilt bereiken, welke wijze van communiceren bij jou past en waarbij je je comfortabel voelt. Bovendien zijn er een aantal praktische zaken die erg voor de hand liggen maar desalniettemin noemenswaardig zijn: Voor wie is het onderwerp belangrijk? Hoe breng je het de organisatie in? Wie moet worden betrokken? En hoeveel tijd is er beschikbaar?

Kortom, van belang is dat je aansluit bij je eigen stijl. Dat je verhaal de waarheid is zoals jij die ziet, zodat je dat ook uitstraalt. Dat je in je  voorbereiding een werkvorm vindt welke balanceert tussen structuur en spontaniteit. En, misschien wel het belangrijkste, dat je contact maakt met je publiek. Dan wordt jouw waarheid meer dan jouw waarheid en ben je bezig met het creëren en verbeelden van een gedeelde werkelijkheid.

verschillen overbruggen

 

_S4B2983

Onlangs heb ik de Indië-boeken van Adriaan van Dis gelezen en zeker het eerste deel heeft me me enorm geboeid. Er worden hele mooie uitspraken gebruikt, zoals bijvoorbeeld deze van Proust die ik al eerder heb aangehaald: ‘Mystery is not about traveling, it’s about looking with new eyes’.

Het doet me denken aan hoe makkelijk het is om zwart wit te denken, een element uit z’n verband te rukken en daar vervolgens een mening over te ventileren. Zaken in een groter perspectief kunnen plaatsen is een absolute vereiste om tot een afronding, closure, te komen maar soms zou je er ook bewust voor kunnen kiezen om dat juist niet te doen en op deze wijze afstand te creëren.  Dan zou het voorval dus worden gebruikt om een bepaald doel te bereiken. Strategisch? In zekere zin wel…

Over de haat voor zijn vader krijgt de hoofdpersoon in het boek het volgende te horen: ‘Sta je toe ook aan zijn aardige kanten te denken. Ze zitten ook in jou, als je alles in hem haat, haat je ook jezelf’. Hetzelfde geldt hoogstwaarschijnlijk ook voor liefde en verheerlijking. Ik denk hierbij aan een vriendin die idolaat van haar nieuwe geliefde over niets anders kan praten dan over hoe geweldig hij is. Logisch in dit prille stadium van de liefde maar op een gegeven moment toch een beetje eenzijdig, zeker voor de toehoorder…

Nog zo’n mooie: ‘Wie liegt en niet door de mand wil vallen, moet een goed geheugen hebben’. Ik denk hierbij aan een goede bekende die bepaalt wat wel en niet verteld wordt, en wat diens partner wel en niet mag weten. In deze door de persoon zelf opgeroepen situatie, moet hij heel erg nadenken over wat hij aan wie, wanneer heeft verteld. Vreselijk vermoeiend lijkt me dat maar hij heeft daar vanuit zijn gedachtengang ongetwijfeld goede redenen voor. Moet je die andere gedachtengang dan altijd maar respecteren? Dat lijkt me heel ingewikkeld en mogelijk in strijd met eigen normen en waarden. En wie bepaalt bijvoorbeeld of iets liegen is of niet? Dat is ook weer vanuit een eigen perspectief geredeneerd.

Hierin schuilt misschien ook het gevaar van onverschilligheid. De een zit zo in elkaar de ander denkt zo, dat is nu eenmaal zo. Dat merk ik ook wel eens in discussies. Als de meningen heel sterk zijn, wie ben ik dan om de ander daar vanaf te brengen? Onbegonnen werk en dus zonde van mijn tijd en energie en toch kan ik ik het vaak niet laten om een poging te doen…

Een vriendin legt zich eenvoudiger neer bij verschillen door gebruik te maken van de letters van de MBTI. Ook dat heeft een bepaalde gelatenheid maar daarmee geef je het wel een plaats met behulp van een ordeningsmechanisme en dus worden verschillen hanteerbaar. Zijn ze daardoor dan ook te overbruggen? Misschien wel maar dat lijkt me heel moeilijk als het om emoties gaat of om fundamentele verschillen in normen en waarden…