Reflectie en interactie

cloud

allemaal anders

Laatst op een zondagmiddag in De Pont inTilburg geweest want daar staat een sculptuur van Anish Kapoor, Vertigo, gemaakt van glanzend, roestvrij staal. Anish Kapoor maakte ook de ‘Cloud Gate’ in Chicago, een geweldig sculptuur dat de skyline van Chicago en zijn bewoners doet reflecteren in de bol. Ik heb er uren doorgebracht: er onderdoor gelopen, van een afstand op een muurtje naar gekeken om te zien hoe anderen ermee omgaan, en zelf van alles uitgeprobeerd want het blijft fascineren. Zijn werken worden dan ook gekenmerkt door reflectie van- en interactie met het publiek.

Dit is kunst zoals ik het graag zie. Het zoekt de interactie met- en betrokkenheid van de kijker en wat mij betreft, werkt het. Vanuit iedere verschillende invalshoek kom je tot een andere constatering. Je bent dik, dun, bol, op z’n kop en soms gewoon zoals je bent. En anderen vervormen net zo hard mee, maar net vanuit welk standpunt je de ander beziet. Als een soort van dans maak je met elkaar een beeld…

Het heeft wel iets van mijn HRD-consultancy en -coaching: vanuit diverse perpectieven komen tot een gezamenlijke visie, een gezamenlijk optreden. Met picturethestory richt ik mij immers op de eigenheid van mensen als vertrekpunt om vervolgens gezamenlijk tot nieuwe mogelijkheden te komen. Door met elkaar een gedeelde werkelijkheid te creëren en deze te verbeelden, wordt een stevige basis gelegd om met elkaar  ideeën te delen en samen te werken naar verrassende resultaten.

Manoeuvreren

zeeleeuw

Schijnbare dans

Uren kan ik staan kijken bij pier 39 in San Francisco. Het gekrioel, de schijnbare dans die wordt opgevoerd, het aandacht trekken van elkaar, het proberen te overtuigen. Soms zijn het net mensen. Ik gebruik deze foto vaak in relatie tot mensen en beweging zoals bij Bettine en haar vroegere Zumba-activiteiten op de sportschool. Het visualiseert wat mij betreft het plezier in sporten en bewegen.

Verrassend genoeg merk ik dat ik deze foto ook vaak in gedachten heb als ik tegen moeilijke situaties aanloop. Bijvoorbeeld in de communicatie met nogal stellige mensen, als ik op mijn tenen moet lopen en, voor mijn gevoel, ieder woordje op een weegschaal moet leggen. Manoeuvreren of in goede banen lijden, is dan misschien een betere verwoording van de associatie die deze foto bij mij oproept. Ik kan nogal slecht tegen absolute stelligheid, dat zal duidelijk zijn. Die slaat, wat mij betreft, iedere discussie dood.

Je ‘gelijk halen’ ten koste van alles, roept bij mij dan ook een enigszins allergische reactie op. Dat is wel eens een probleem in de communicatie met mensen die ‘overtuigend overtuigd’ zijn van hun eigen gelijk. Ik kan het dan toch niet altijd laten om een poging te doen de nuance aan te brengen, de andere kant te laten zien of te tonen hoe iets ook anders kan worden aangepakt, of tegen de situatie kan worden aangekeken. Dit wordt niet altijd gewaardeerd, sterker, de hakken gaan soms, als reactie, nog dieper in het zand. Vandaar dat manoeuvreren. Als ik maar denk aan die swingende zeeleeuwen, lukt het me vanzelf om luchtiger tegen de situatie aan te kijken, mijn zegje subtieler te doen en daardoor de lieve vrede te bewaren…

als een team

usa 2006_13 0034

als een team

Een favoriete foto is deze, alweer jaren geleden gemaakt bij een rodeo in de buurt van Bryce Canyon, vol actie, passie en toewijding. Nu heb je wat het laatste betreft weinig keuze als je in de arena staat met een stier. Hoewel er maar één persoon het gevecht met de stier aangaat, is er toch sprake van echt teamwork.

De oplettendheid van alle aanwezigen is zichtbaar en, in tegenstelling tot de stierengevechten in de arena’s van Spanje, gaat het er hier niet om om de stier te doden maar om er zo lang mogelijk op te blijven zitten. Dat spreekt mij meer aan.

Het doel is duidelijk, zo lang mogelijk blijven zitten, de beste tijd scoren en spektakel bieden voor het publiek. Er zijn regels afgesproken zodat sprake is van een eerlijke strijd, diskwalificatie is mogelijk. Ook de veiligheids-instructies zijn helder. Het is duidelijk wat, van wie, in welke situatie wordt verwacht. Zodra de uitdager van de stier valt, moet de berijder zo snel mogelijk in veiligheid worden gebracht en moet de stier, voor ieders veiligheid, zo snel mogelijk de arena verlaten. Daar zijn de collega’s voor, sommigen te paard, anderen op eigen kracht. Een aantal helpen de berijder zo snel mogelijk op de been, de mannen te paard bekommeren zich om de stier en begeleiden deze razendsnel de arena uit. De afspraken zijn helder. Gelukkig maar, want zonder duidelijke afspraken zou de veiligheid van de deelnemers, de hulptroepen, de stieren, de paarden en het publiek in het geding zijn.

In deze situatie worden de betrokkenen natuurlijk direct geconfronteerd met de consequenties wanneer zij niet alert zouden zijn. De gevolgen kunnen dramatisch zijn, zelfs dodelijk. Dat maakt het een stuk makkelijker om elkaar aan te spreken op aan- of afwezigheid van gewenste bijdragen en gedragingen. Toch zou ons dagelijkse werk ook een stuk eenvoudiger zijn als we overeenstemming zouden hebben over een gezamenlijk doel, een werkwijze en een rolverdeling. Deze gedragen te krijgen en met evenveel actie, passie en toewijding toe te passen, is een geweldige uitdaging!