Laatste posts

Winter in Beijing

De beste reistijd in Beijing? Zeker niet de winter, zo valt overal te lezen… Ik was echter in de gelegenheid om in januari te gaan en ik kreeg al snel visioenen van sneeuw op de Chinese muur, sneeuwbeelden bij de vele tempels en wintertaferelen zoals schaatsen en ijszwemmen op het Kunming meer bij het zomerpaleis in het Noorden. Een beetje anticyclisch denken bevalt me over het algemeen heel goed dus ik ben gegaan.

 

Maar, er was geen sneeuw. Wel was het heel erg koud, minus 12 graden Celsius, met een gevoelstemperatuur van soms wel minus 22 door de stevige landwind uit Mongolië. Eigenlijk te koud om stil te staan bij de prachtige details van de verboden stad. Een groot voordeel was wel dat het er niet zo druk was als in de zomer. Geen rijen en dus alle gelegenheid om op je gemak rond te lopen.

Er was nog iets bijzonders: prachtige blauwe luchten vanwege diezelfde kou en hele gezonde luchtomstandigheden. Min of meer on-Chinees als ik de media en mensen mocht geloven. Hoewel de luchtcondities dus goed waren, kreeg ik bij aankomst, waarschijnlijk uit gewoonte, toch een gezichtsmasker aangereikt. Ondanks de kou heb ik er op los gefotografeerd, want met die eerder genoemde blauwe lucht, kwamen de felle kleuren van de verboden stad en de tempels prachtig tot hun recht. Ik ben warm aangekleed op pad gegaan en kon mijn camera goed bedienen met dank aan de vooraf gekochte speciale handschoentjes. Toch een vooruitziende blik gehad.

 

Eigenlijk is dit precies hoe ik een stad graag bezoek, niet met mijn neus in een reisgids maar genietend van wat er op mijn pad komt. Natuurlijk wel met een plannetje in mijn hoofd maar met voldoende ruimte om daarvan af te wijken en mee te bewegen met de dynamiek ter plekke. Ook heb ik dankbaar gebruik gemaakt van tips van bekenden, bekenden van bekenden en onbekenden. En een overzichtskaart van de metro en het adres van het hotel in het Chinees had ik altijd bij me want Beijing is enorm groot en met slechts een paar woorden Chinees kom je niet ver.

 

Ondanks de kou heb ik genoten van de mooie plekken, de oude cultuur, de musea, de tegenstellingen tussen oud en nieuw, de mensen die ik heb ontmoet, de hotpot om warm te worden en de de fraaie wintertaferelen op het bevroren meer. Beijing in de winter is heel erg de moeite waard!!

 

 

Tsukiji Fish Market in Tokyo

Je onzichtbaar maken en meebewegen is één van de lessen die ik goed in mijn oren heb geknoopt. Een uitgangspunt bij het maken van reportages. Opgaan in de omgeving zodat mensen gewoon hun ding doen en blijven doen zonder zich aan mij of mijn fototoestel te storen…

Zo kwam ik ogen en oren te kort op de tonijnveiling op de Tsukiji Fish Market in Tokyo. Oorspronkelijk zou de markt in november 2016 worden verplaatst naar een locatie aan de rand van de stad. Dit is echter voor onbepaalde tijd uitgesteld. Het is één van de meest authentieke attracties van Tokyo, bovendien gratis. Je moet er wel vroeg voor op want er wordt maar een beperkt aantal toeschouwers toegelaten.

Ik ben dan ook vroeg opgestaan, al om 2 uur ’s nachts. De veiling is pas om 5 uur maar aangezien er maar 120 mensen in mogen moet je dus op tijd zijn. Niks blijkt minder waar, het is al snel vol. Ik mik op de tweede groep van 60 personen want ik heb gehoord dat de tonijnen in die tweede ronde groter zijn. Het lukt, ik kijk mijn ogen uit en wacht. Een visser geeft uitleg, zijn rubberlaarzen zijn brandschoon. Hij koopt een of twee tonijnen per dag die hij levert aan restaurants en particulieren.

Uiteindelijk mogen we om 5.50 uur naar binnen. Het kleine stukje dat we over het terrein moeten lopen om bij de veiling te komen is goed geregisseerd en wordt bewaakt door serieuze bewakers, want de typische karretjes met de cilinders voorop kunnen erg gevaarlijk zijn.

Het is een indrukwekkend schouwspel, eerst wordt door de kopers, ongeveer 800, de kwaliteit van de tonijnen bekeken. Ze mogen hiervoor een stukje van de staart testen, erg belangrijk want als je een mindere kwaliteit koopt maakt je geen winst. Er worden ongeveer 100 tonijnen geveild, in twee ronden. Dit is ongeveer in 10 minuten gedaan, met veel show en minimale handgebaren. Het vlees van de rug en de buik is het best en dus het meeste waard. Het kan wel tot 18.000 yen per kilo opbrengen, de staart is minder en levert maximaal 5000 yen op. De grootste tonijnen zijn ongeveer 230 kilo, met een prijs van 36.000 yen per kilo toch, omgerekend, een investering van zo’n 9.000 euro.

Na afloop dwaal ik door de naburige markt waar van alles te koop is, met de bijbehorende Shrine, welke de wijk moet beschermen. Tweemaal buigen, tweemaal klappen en dan nog een keer buigen. In de marktwijk ontbijt ik met sushi van witvis, erg lekker, en verser dan vers!

 

Seven-day black & white photo challenge

Ik werd op Facebook getagd om de uitdaging aan te gaan om zeven dagen, zeven zwart/wit foto’s van mijn dagelijkse leven te delen. Geen mensen, geen commentaar. Eigenlijk heel leuk voor iemand die het liefst mensen en interactie op de foto wil zetten. Heel snel ging ik ermee aan de slag. De ideeën kreeg ik tijdens mijn dagelijkse boswandeling met mijn Grote Zwitser, die ik voor de verandering niet op de foto heb gezet. Wel vind ik het vervelend om iemand anders op te zadelen met deze opdracht dus dat heb ik achterwege gelaten. Kettingbrieven waren vroeger al niet aan mij besteed, de dreigementen in het geval dat je de ketting verbrak, vormden voor mij voldoende uitdaging om de ketting te verbreken…

Maar dit was anders, hoe leg je je leven vast, wat je bezig houdt. Alleen met plaatjes, zonder mensen, interactie en woorden. In eerste instantie zag ik door de bomen het bos niet meer. Zo veel gedachten, beelden en keuzes die ik moest maken. Dit is het geworden, toch nog in een relatief korte tijd. En ik vond het leuk! Hier op mijn eigen site wel met een paar woorden toegelicht…

1-7

dag 1/7: Dit is het bos waar ik samen met mijn Grote Zwitser geniet van één van de vele wandelingen die wij ondernemen. Mijn gedachten zijn vrij tijdens het wandelen,  mijn eventuele frustraties loop ik van me af en nieuwe ideeën komen als vanzelf op.

2-7

Dag 2/7: Worstelingen zijn me niet vreemd. Soms zie ik in deze zeeleeuwen mensen. Het gekrioel, de schijnbare dans die wordt opgevoerd, het aandacht trekken van elkaar, het proberen te overtuigen. Verrassend genoeg merk ik dat ik deze foto ook vaak in gedachten heb als ik tegen moeilijke situaties aanloop. Bijvoorbeeld in de communicatie met nogal stellige mensen, als ik op mijn tenen moet lopen en, voor mijn gevoel, ieder woordje op een weegschaal moet leggen. Manoeuvreren of in goede banen lijden, is dan misschien een betere bewoording van de associatie die deze foto bij mij oproept.

3-7

Dag 3/7: Vandaag komt mijn dochter terug uit Engeland. Ze is even in het land om gezellig kerst te vieren en te buurten met haar vrienden en familie. Dan reist ze weer door naar haar volgende bestemming, het reizen zit in haar genen…

4-7

Dag 4/7: Ik ben bezig met een serie over heilige- en niet-heilige koeien die ik schilder op gefotografeerde, bewerkte achtergronden. Het is voor mij een manier om ervaringen te verwerken. Deze koeien vormen een vervolg op de sierlijke vissen uit de serie ‘moving forward’.

5-7

Dag 5/7: Foto’s selecteren vind ik zo moeilijk. Ik hou ervan om mensen te fotograferen in hun omgeving, in interactie met elkaar. Daar word ik heel enthousiast van en dan maak ik gewoon heel veel foto’s. En die hoeveelheid moet ik vervolgens weer terugbrengen tot behapbare proporties…

6-7

Dag 6/7: Ik laat me inspireren door kookboeken en restaurants en de leuke gerechten die voor mij worden bereid. Ik probeer ze na te maken en bewerk ze om de gerechten histamine-proof te maken. Zo houd ik mezelf scherp en inspireer hopelijk ook anderen om vol te houden om de doodeenvoudige reden dat het zoveel beter voelt. Dit is een simpele, lekkere lunch van zelfgebakken brood met mozzarella, avocado en pecanoten, afgemaakt met een beetje rucola.

7-7

Dag 7/7: Vandaag vieren we met z’n allen kerst bij mijn zoon in Rotterdam. Heerlijk genieten van elkaar, ieders belevenissen, de gezelligheid en het heerlijke eten. Ik voel me rijk!

 

Denken en doen als een antropoloog

Met mijn achtergrond als antropoloog ben ik gespecialiseerd in het ter discussie stellen van de manier waarop interacties plaatsvinden. Uiteindelijk is de manier waarop mensen met elkaar omgaan bepalend voor de cultuur. Dat geldt ook voor organisatieculturen. Zaken bespreekbaar maken, het proces vanuit verschillende perspectieven bezien, is wat mij betreft van onschatbare waarde. Tenminste, zolang we er niet in blijven hangen. Een volgende stap maken geeft veel voldoening maar het betekent wel dat je soms een grens moet stellen en voor jezelf moet vaststellen dat ‘het is wat het is’. Deze vaststelling biedt ruimte en is het moment om tot actie over te gaan!

Een tijdje terug heb ik bij een bedrijf voorafgaand aan een verbetertraject een interviewronde gedaan met het management en medewerkers. Gisteren sprak ik een betrokkene in dit proces en dat bracht mooie herinneringen terug. Ik heb gesprekken gevoerd met individuen die een afspiegeling vormden van de organisatie om zoveel mogelijk perspectieven mee te nemen in het vervolgtraject. Dit komt het verandertraject en de acceptatie van een eventuele verandering in de mindset ten goede. Wat beweegt mensen? Hoe denken ze? Hoe doen ze de dingen die van ze worden verwacht? Wat wordt in hun ogen als organisatie nagestreefd? En waarom doen ze iets van harte of juist niet? Pijnpunten die worden ervaren in een organisatiecultuur, werkprocessen en in interactie met anderen, worden nu eenmaal één op één makkelijker besproken dan in een groep. Wel is het als interviewer zaak om naast oprechte betrokkenheid ook enige kritische afstand te bewaren en de bevindingen goed terug te geven. Het garanderen en naleven van vertrouwelijkheid, de bijdragen van mensen serieus nemen en ze daarbij in hun waarde te laten, is hierbij een must. Zij hebben het lef om zich uit te spreken en zijn ook gebaat bij een prettige werkomgeving uitgaande van het gegeven dat je met elkaar tot mooie resultaten kunt en wilt komen.

visveiling copy

De volgende stap was om op basis van de bevindingen de benodigde acties te benoemen en, gekoppeld aan een implementatieplan, deze uit te voeren op basis van betrokkenheid. Vertrouwen was ook in dit geval een issue. Een probleem was dat er veel voor elkaar werd gedacht zonder dat dit werd gecheckt of uitgesproken. Wat het nog eens ingewikkelder maakt is dat werken en samenwerken steeds meer op afstand plaatsvindt en we elkaar niet continu tegenkomen. Op de vraag hoe betrokkenen weten wat de de ander denkt, kwam vaak het antwoord ‘dat weet ik gewoon’, ‘het is gewoon zo’ en ‘anderen denken er ook zo over’. Meningen worden veelal wel gecheckt bij gelijkgestemden want die zijn toegankelijker en eenvoudiger te benaderen. Steun is belangrijk maar dat zet de verschillen wel op scherp. Issues worden zo niet gedeeld met de persoon of personen in kwestie maar voor waar aangenomen en dat is jammer want het maakt van enthousiaste medewerkers teruggetrokken uitvoerders die soms ook niet in de gelegenheid zijn geweest om hun kant van het verhaal te vertellen. En zo wordt er gedacht in verschillen in plaats van in overeenkomsten.

We zijn natuurlijk allemaal verschillend door onze opvoeding, karakter, ervaringen, ons perspectief en in wat we belangrijk vinden in ons leven. Over het algemeen is er echter wel een ingang te vinden, iets wat ons bindt en wat genoeg vertrouwen geeft om met elkaar in gesprek te komen. Dit kan een basis vormen om gezamenlijk tot verbeteringen te komen in de interactie  met elkaar, zelfs op basis van individuele drijfveren. Het  gezamenlijke streven is dan om binnen de context van de organisatiedoelen tot mooie resultaten te komen en dit ook met elkaar te kunnen vieren onder het mom van dat we met elkaar, misschien juist wel vanwege alle verschillen, dit toch maar mooi voor elkaar hebben gekregen!

Kortom: Vertrouwen, bijdragen serieus nemen en vragen en doorvragen naar de betekenis van woorden,  plannen en consequenties zijn belangrijk in ieder samenwerkingsverband maar bij veranderingen die toch al een hoop teweeg brengen,  cruciaal. Naast het besef dat je er anders in kunt staan, verschillen mogen en persoonlijke drijfveren niet onverenigbaar hoeven te zijn, vormt dit een mooie basis voor verandertrajecten!

 

 

Als een team

Een favoriete foto is deze, alweer jaren geleden gemaakt bij een rodeo in de buurt van Bryce Canyon, vol actie, passie en toewijding. Nu heb je wat het laatste betreft weinig keuze als je in de arena staat met een stier. Hoewel er maar één persoon het gevecht met de stier aangaat, is er toch sprake van echt teamwork.

De oplettendheid van alle aanwezigen is zichtbaar en, in tegenstelling tot de stierengevechten in de arena’s van Spanje, gaat het er hier niet om om de stier te doden maar om er zo lang mogelijk op te blijven zitten. Dat spreekt mij meer aan.

Het doel is duidelijk, zo lang mogelijk blijven zitten, de beste tijd scoren en spektakel bieden voor het publiek. Er zijn regels afgesproken zodat sprake is van een eerlijke strijd, diskwalificatie is mogelijk. Ook de veiligheids-instructies zijn helder. Het is duidelijk wat, van wie, in welke situatie wordt verwacht. Zodra de uitdager van de stier valt, moet de berijder zo snel mogelijk in veiligheid worden gebracht en moet de stier, voor ieders veiligheid, zo snel mogelijk de arena verlaten. Daar zijn de collega’s voor, sommigen te paard, anderen op eigen kracht. Een aantal helpen de berijder zo snel mogelijk op de been, de mannen te paard bekommeren zich om de stier en begeleiden deze razendsnel de arena uit. De afspraken zijn helder. Gelukkig maar, want zonder duidelijke afspraken zou de veiligheid van de deelnemers, de hulptroepen, de stieren, de paarden en het publiek in het geding zijn.

In deze situatie worden de betrokkenen natuurlijk direct geconfronteerd met de consequenties wanneer zij niet alert zouden zijn. De gevolgen kunnen dramatisch zijn, zelfs dodelijk. Dat maakt het een stuk makkelijker om elkaar aan te spreken op aan- of afwezigheid van gewenste bijdragen en gedragingen. Toch zou ons dagelijkse werk ook een stuk eenvoudiger zijn als we overeenstemming zouden hebben over een gezamenlijk doel, een werkwijze en een rolverdeling. Deze gedragen te krijgen en met evenveel actie, passie en toewijding toe te passen, is een mooie uitdaging!

Blessings from Bhutan

In mijn laatste project, Blessings from Bhutan, heb ik me laten inspireren door de vele kleurrijke wapperende vlaggetjes die we onderweg, tijdens onze reis door Bhutan, zijn tegengekomen. Ik kon er nooit zomaar aan voorbij gaan. De kleuren, de rivier, de bergen die worden verbonden door de vlaggetjes, de houten bruggen, de rotsen, en de rust en sereniteit ervan, raken me. Symboliek en verhalen uit andere werelden is iets dat steeds weer terug komt in mijn werk. Denk maar aan de vissen die ik heb gefotografeerd en geschilderd.

Gebedsvlaggetjes intrigeren me al heel lang. Het ophangen en de achterliggende gedachten horen bij het dagelijkse leven dat zo anders is van ons Westerse doen en laten. Ik wilde dit heel graag een keer beleven en we kozen voor Bhutan omdat het zo klein en ongerept is. Een mooi moment was het ophangen van onze vlaggetjes op de hoogste pas tussen Punakha en Bhumthang, een hoogte van 3400 meter. We hadden ze in Bhumthang gekocht. Een vriendin, die hier nooit zal komen, had me gevraagd dit te doen. Het verhaal wil dat de gebeden door de wind worden verspreid en geluk en voorspoed verspreiden. Hoe hoger ze worden opgehangen, hoe groter het bereik.

Gebedsvlaggetjes worden verondersteld vrede, compassie, kracht en wijsheid te verspreiden. Tibetanen en Bhutanen geloven dat bij het wapperen in de wind de gebeden en mantra’s opstijgen naar de goden, die voorspoed brengen aan de ophanger, zijn familie, vrienden, bekenden en zelfs vijanden. Dat spreekt me aan. Door de vlaggetjes op hoge plekken op te hangen kan de ta, het windpaard, de zegeningen naar alle levende wezens brengen. Daarbij wordt de lucht zelf ook nog eens door de vlaggetjes gezuiverd.

Oude vlaggetjes verliezen vaak door weer en wind hun kleuren. Men gelooft dat dit komt doordat de gebeden langzaam worden opgenomen in de omgeving. Net als het leven een cyclus van dood en wedergeboorte is, hangen de bewoners nieuwe vlaggetjes op naast de oude, om het zelfvernieuwende aspect van het leven te symboliseren.

Traditioneel komen gebedsvlaggetjes in sets van vijf, van elke primaire kleur één plus wit en groen. De vijf kleuren staan voor de vijf elementen. Blauw staat voor “hemel”, wit voor “wind”, rood voor “vuur”, groen voor “water” en geel voor “aarde”. De vlaggetjes met deze vijf kleuren werden door priesters gebruikt bij rituele ceremoniën. Volgens de Tibetaanse geneeskunde is gezondheid het gevolg van harmonie en evenwicht tussen de vijf elementen.

Expositie

Inmiddels is de pop-up salon aan de Grote Berg 33 in Eindhoven van Arena Kappers up en running. Ik heb de eer om als eerste mijn werk te mogen exposeren in de prachtige, knalgele entrée-ruimte. Ik heb vanwege de omgeving gekozen voor twee kleurrijke series, waarvan één, Blessings from Bhutan, helemaal vers van de pers is.

Ga gerust eens kijken en, als je het leuk vindt, laat ik het je persoonlijk zien en vertel je over de achtergronden van deze werken. Het hangt er de komende maand tot 10 december a.s.

Zie voor de openingstijden: arenakappers.nl

IMG_8278