Laatste posts

Denken en doen als een antropoloog

Met mijn achtergrond als antropoloog ben ik gespecialiseerd in het ter discussie stellen van de manier waarop interacties plaatsvinden. Uiteindelijk is de manier waarop mensen met elkaar omgaan bepalend voor de cultuur. Dat geldt ook voor organisatieculturen. Zaken bespreekbaar maken, het proces vanuit verschillende perspectieven bezien, is wat mij betreft van onschatbare waarde. Tenminste, zolang we er niet in blijven hangen. Een volgende stap maken geeft veel voldoening maar het betekent wel dat je soms een grens moet stellen en voor jezelf moet vaststellen dat ‘het is wat het is’. Deze vaststelling biedt ruimte en is het moment om tot actie over te gaan!

Een tijdje terug heb ik bij een bedrijf voorafgaand aan een verbetertraject een interviewronde gedaan met het management en medewerkers. Gisteren sprak ik een betrokkene in dit proces en dat bracht mooie herinneringen terug. Ik heb gesprekken gevoerd met individuen die een afspiegeling vormden van de organisatie om zoveel mogelijk perspectieven mee te nemen in het vervolgtraject. Dit komt het verandertraject en de acceptatie van een eventuele verandering in de mindset ten goede. Wat beweegt mensen? Hoe denken ze? Hoe doen ze de dingen die van ze worden verwacht? Wat wordt in hun ogen als organisatie nagestreefd? En waarom doen ze iets van harte of juist niet? Pijnpunten die worden ervaren in een organisatiecultuur, werkprocessen en in interactie met anderen, worden nu eenmaal één op één makkelijker besproken dan in een groep. Wel is het als interviewer zaak om naast oprechte betrokkenheid ook enige kritische afstand te bewaren en de bevindingen goed terug te geven. Het garanderen en naleven van vertrouwelijkheid, de bijdragen van mensen serieus nemen en ze daarbij in hun waarde te laten, is hierbij een must. Zij hebben het lef om zich uit te spreken en zijn ook gebaat bij een prettige werkomgeving uitgaande van het gegeven dat je met elkaar tot mooie resultaten kunt en wilt komen.

visveiling copy

De volgende stap was om op basis van de bevindingen de benodigde acties te benoemen en, gekoppeld aan een implementatieplan, deze uit te voeren op basis van betrokkenheid. Vertrouwen was ook in dit geval een issue. Een probleem was dat er veel voor elkaar werd gedacht zonder dat dit werd gecheckt of uitgesproken. Wat het nog eens ingewikkelder maakt is dat werken en samenwerken steeds meer op afstand plaatsvindt en we elkaar niet continu tegenkomen. Op de vraag hoe betrokkenen weten wat de de ander denkt, kwam vaak het antwoord ‘dat weet ik gewoon’, ‘het is gewoon zo’ en ‘anderen denken er ook zo over’. Meningen worden veelal wel gecheckt bij gelijkgestemden want die zijn toegankelijker en eenvoudiger te benaderen. Steun is belangrijk maar dat zet de verschillen wel op scherp. Issues worden zo niet gedeeld met de persoon of personen in kwestie maar voor waar aangenomen en dat is jammer want het maakt van enthousiaste medewerkers teruggetrokken uitvoerders die soms ook niet in de gelegenheid zijn geweest om hun kant van het verhaal te vertellen. En zo wordt er gedacht in verschillen in plaats van in overeenkomsten.

We zijn natuurlijk allemaal verschillend door onze opvoeding, karakter, ervaringen, ons perspectief en in wat we belangrijk vinden in ons leven. Over het algemeen is er echter wel een ingang te vinden, iets wat ons bindt en wat genoeg vertrouwen geeft om met elkaar in gesprek te komen. Dit kan een basis vormen om gezamenlijk tot verbeteringen te komen in de interactie  met elkaar, zelfs op basis van individuele drijfveren. Het  gezamenlijke streven is dan om binnen de context van de organisatiedoelen tot mooie resultaten te komen en dit ook met elkaar te kunnen vieren onder het mom van dat we met elkaar, misschien juist wel vanwege alle verschillen, dit toch maar mooi voor elkaar hebben gekregen!

Kortom: Vertrouwen, bijdragen serieus nemen en vragen en doorvragen naar de betekenis van woorden,  plannen en consequenties zijn belangrijk in ieder samenwerkingsverband maar bij veranderingen die toch al een hoop teweeg brengen,  cruciaal. Naast het besef dat je er anders in kunt staan, verschillen mogen en persoonlijke drijfveren niet onverenigbaar hoeven te zijn, vormt dit een mooie basis voor verandertrajecten!

 

 

Als een team

Een favoriete foto is deze, alweer jaren geleden gemaakt bij een rodeo in de buurt van Bryce Canyon, vol actie, passie en toewijding. Nu heb je wat het laatste betreft weinig keuze als je in de arena staat met een stier. Hoewel er maar één persoon het gevecht met de stier aangaat, is er toch sprake van echt teamwork.

De oplettendheid van alle aanwezigen is zichtbaar en, in tegenstelling tot de stierengevechten in de arena’s van Spanje, gaat het er hier niet om om de stier te doden maar om er zo lang mogelijk op te blijven zitten. Dat spreekt mij meer aan.

Het doel is duidelijk, zo lang mogelijk blijven zitten, de beste tijd scoren en spektakel bieden voor het publiek. Er zijn regels afgesproken zodat sprake is van een eerlijke strijd, diskwalificatie is mogelijk. Ook de veiligheids-instructies zijn helder. Het is duidelijk wat, van wie, in welke situatie wordt verwacht. Zodra de uitdager van de stier valt, moet de berijder zo snel mogelijk in veiligheid worden gebracht en moet de stier, voor ieders veiligheid, zo snel mogelijk de arena verlaten. Daar zijn de collega’s voor, sommigen te paard, anderen op eigen kracht. Een aantal helpen de berijder zo snel mogelijk op de been, de mannen te paard bekommeren zich om de stier en begeleiden deze razendsnel de arena uit. De afspraken zijn helder. Gelukkig maar, want zonder duidelijke afspraken zou de veiligheid van de deelnemers, de hulptroepen, de stieren, de paarden en het publiek in het geding zijn.

In deze situatie worden de betrokkenen natuurlijk direct geconfronteerd met de consequenties wanneer zij niet alert zouden zijn. De gevolgen kunnen dramatisch zijn, zelfs dodelijk. Dat maakt het een stuk makkelijker om elkaar aan te spreken op aan- of afwezigheid van gewenste bijdragen en gedragingen. Toch zou ons dagelijkse werk ook een stuk eenvoudiger zijn als we overeenstemming zouden hebben over een gezamenlijk doel, een werkwijze en een rolverdeling. Deze gedragen te krijgen en met evenveel actie, passie en toewijding toe te passen, is een mooie uitdaging!

Blessings from Bhutan

In mijn laatste project, Blessings from Bhutan, heb ik me laten inspireren door de vele kleurrijke wapperende vlaggetjes die we onderweg, tijdens onze reis door Bhutan, zijn tegengekomen. Ik kon er nooit zomaar aan voorbij gaan. De kleuren, de rivier, de bergen die worden verbonden door de vlaggetjes, de houten bruggen, de rotsen, en de rust en sereniteit ervan, raken me. Symboliek en verhalen uit andere werelden is iets dat steeds weer terug komt in mijn werk. Denk maar aan de vissen die ik heb gefotografeerd en geschilderd.

Gebedsvlaggetjes intrigeren me al heel lang. Het ophangen en de achterliggende gedachten horen bij het dagelijkse leven dat zo anders is van ons Westerse doen en laten. Ik wilde dit heel graag een keer beleven en we kozen voor Bhutan omdat het zo klein en ongerept is. Een mooi moment was het ophangen van onze vlaggetjes op de hoogste pas tussen Punakha en Bhumthang, een hoogte van 3400 meter. We hadden ze in Bhumthang gekocht. Een vriendin, die hier nooit zal komen, had me gevraagd dit te doen. Het verhaal wil dat de gebeden door de wind worden verspreid en geluk en voorspoed verspreiden. Hoe hoger ze worden opgehangen, hoe groter het bereik.

Gebedsvlaggetjes worden verondersteld vrede, compassie, kracht en wijsheid te verspreiden. Tibetanen en Bhutanen geloven dat bij het wapperen in de wind de gebeden en mantra’s opstijgen naar de goden, die voorspoed brengen aan de ophanger, zijn familie, vrienden, bekenden en zelfs vijanden. Dat spreekt me aan. Door de vlaggetjes op hoge plekken op te hangen kan de ta, het windpaard, de zegeningen naar alle levende wezens brengen. Daarbij wordt de lucht zelf ook nog eens door de vlaggetjes gezuiverd.

Oude vlaggetjes verliezen vaak door weer en wind hun kleuren. Men gelooft dat dit komt doordat de gebeden langzaam worden opgenomen in de omgeving. Net als het leven een cyclus van dood en wedergeboorte is, hangen de bewoners nieuwe vlaggetjes op naast de oude, om het zelfvernieuwende aspect van het leven te symboliseren.

Traditioneel komen gebedsvlaggetjes in sets van vijf, van elke primaire kleur één plus wit en groen. De vijf kleuren staan voor de vijf elementen. Blauw staat voor “hemel”, wit voor “wind”, rood voor “vuur”, groen voor “water” en geel voor “aarde”. De vlaggetjes met deze vijf kleuren werden door priesters gebruikt bij rituele ceremoniën. Volgens de Tibetaanse geneeskunde is gezondheid het gevolg van harmonie en evenwicht tussen de vijf elementen.

Expositie

Inmiddels is de pop-up salon aan de Grote Berg 33 in Eindhoven van Arena Kappers up en running. Ik heb de eer om als eerste mijn werk te mogen exposeren in de prachtige, knalgele entrée-ruimte. Ik heb vanwege de omgeving gekozen voor twee kleurrijke series, waarvan één, Blessings from Bhutan, helemaal vers van de pers is.

Ga gerust eens kijken en, als je het leuk vindt, laat ik het je persoonlijk zien en vertel je over de achtergronden van deze werken. Het hangt er de komende maand tot 10 december a.s.

Zie voor de openingstijden: arenakappers.nl

IMG_8278

Portretten en straatbeelden: contact maken

Wat spreekt me zo aan in het maken van portretten en straatbeelden? De interactie met de geportretteerde en het contact dat ontstaat, ook als je elkaars taal niet spreekt.

Foto’s krijgen iets extra’s als dat gesproken of ongesproken contact tot stand komt. Ik beleef heel veel plezier aan het contact maken, een connectie voelen, iets creëren om dat vervolgens tot uitdrukking te brengen in de beelden. Ik weet over het algemeen zonder te kijken welke beelden de moeite waard zijn. Sterker nog, ik voel zonder te kijken of de geportretteerde het ook leuk vindt. Samen genieten is zo veel beter!

Love my dog

Photography & Storytelling for teams

‘Wij mensen moeten leren om met onszelf in het reine te komen, zodat we onze angsten en frustraties niet botvieren op anderen’ (Martha Nussbaum).

De doelstelling van de activiteit is om samen te werken aan veranderingen in de breedste zin van het woord. Door effectiever te praten of vertellen, word je productiever in het motiveren van medewerkers en collega’s, het implementeren of effectueren van nieuwe werkwijzen of cultuurveranderingen. Door het met elkaar creëren van beelden wordt een verandering zichtbaar en wordt deze bestendigd.

Organisatieverhalen worden gebruikt voor diverse doeleinden, b.v. om teamleden te motiveren of kennis te delen, strategie te ontwikkelen of beleid te implementeren. De vorm van het verhaal is afhankelijk van het doel dat wordt nagestreefd. Om een verhaal tot zijn recht te laten komen, moet duidelijk zijn waarvoor het wordt ingezet, wat je wilt bereiken, welke wijze van communiceren bij jou past en waarbij je je comfortabel voelt.

In de workshop Fotografie & Storytelling voor teams, gaan we hiermee aan de slag. We gaan met elkaar een gedeelde werkelijkheid creëren en verbeelden. Kortom hoe zie je jezelf? Hoe zien anderen jou ? Wat is jouw passie en hoe wil je dat jij en jouw passie op de foto worden neergezet? Wat wil je uitdragen aan wie?

Een workshop duurt bij voorkeur 2 aaneengesloten dagen en is het meest effectief in een gezelschap van maximaal 10  deelnemers. Andere vormen met betrekking tot inhoud, duur en doorlooptijd zijn mogelijk. Naast een individuele component, wordt er zeer nadrukkelijk gewerkt aan een gezamenlijke teamopdracht.

Wilt u meer informatie of de uitgebreide brochure ontvangen? Stuur dan een email naar info@picturethestory.nl